Om af te sluiten was het vandaag een tocht vanuit Tré-le-champ tot in Les Houches, waar we de auto achtergelaten hebben. Gisteren stond mijn vader mij op te wachten in Tré-le-champ waardoor we vandaag de laatste etappe samen konden aanzetten.

Als eerste is er de klim naar Tête aux Vents, wat relatief rustig start met een aangename klim door het bos. Na een 400-tal meter stijgen kom je dan aan de befaamde ladders die je omhoog moet. Eens boven is het voornamelijk een travers door het prachtig natuurgebied tot in La Flégère. We hadden nog steeds zonnig weer, maar de temperaturen waren toch goed gezakt.

Hierna kom je al snel in een omgeving dat duidelijk voorzien is als skigebied met grote brede jeepwegen, en hopen liften, waarvan een aantal actief waren om wandelaars op hoogte te brengen.

Tot in Planpraz hebben mijn vader en ik samen kunnen genieten van het mooie weer, de omgeving en de uitzichten. Het had niet gezelliger kunnen zijn. Tot hier was het ook relatief makkelijk en gewoon gezellig wandelen.

Vanuit Planpraz start dan de laatste klim van de tour, naar de top van Brévent. Het is hier dat mijn vader besliste dat het voor hem genoeg was. Hij zou vanuit Planpraz de lift naar Chamonix nemen en dan de laatste kilometers naar Les Houches te voet doen. Hij stelde ook voor om de tent mee te nemen zodat ik die niet nog een keer op en af moest nemen. Daar heb ik geen twee keer over moeten nadenken, al denk ik dat hij daar achteraf gezien misschien wat spijt van heeft. 😛

Zonder tent voelde ik me vederlicht en vloog ik naar boven richting Col du Brévent. Hierna is het opnieuw een stuk traverseren over de col. Het gaat over voornamelijk grijs rotsig gebied met wat klimmen en klauteren, waardoor ik door het ontbreken van een echt pad, af en toe te hoog zat en weer wat moest zakken.

Kort voor het einde zijn er nog wat ladders, en lopen de rotsen om in een zeer breed pad. Van hier is het nog even wandelen en dan kom je op de top samen met de mensen die de lift nemen. Het is dus een van de drukker toppen die ik gepasseerd ben. Wel met een prachtig uitzicht.

Na wat rondkijken op de top is het een zeer lange afdaling tot in Les Houches. Ik denk dat ik er een 4-tal uur over gedaan heb. Het eerste deel is makkelijk stappen door het natuurgebied, sommige stukken zijn zelfs aangelegd. Eens je hierdoor bent wordt het een stenig pad en later, vanaf de boomgrens, een bospad. Het is geen moeilijke afdaling, maar je mag er ook niet te licht over gaan. Genoeg opportuniteiten om voeten om te slaan, en ook hier zijn er soms stukken die extra gezekerd zijn met stangen, kettingen of tredes.

Het zal de komende week nog even moet doordringen wat ik gedaan heb. We zijn vertrokken met het idee om het in 8 a 9 dagen te doen, wat me toen al straf leek gezien de meeste gidsen over 9-11 dagen spreken. Zoveel verlof had ik niet dus het moest korter, maar dat het mij in zeven dagen zou lukken was zelfs niet in mij opgekomen. Er zijn stukken die ik graag nog eens opnieuw doe, en dan, door het nemen van varianten, zijn er stukken die ik nog niet gedaan heb. Daarnaast zijn er andere stemmen opgegaan die ook graag eens zouden meegaan. Redenen genoeg om nog eens terug te komen.

De verwachtte en gevreesde storm is dan eindelijk gepasseerd de voorbij nacht. Deze ochtend was het nog aan het regenen dus heb ik het wat trager gedaan. Tegen dat ik opgeruimd en in gepakt had was het gedaan met regenen, al bleef er wel lange tijd wat nevel hangen.

De eerste etappe was 1000 meter omhoog naar de Fenêtre d’Arpette. Tot boven heb ik in of langs wolken gelopen, maar een aan de andere kant van de berg was het helemaal opengetrokken. De klim naar de fenêtre was zo eentje zoals het hoort te zijn in de bergen. Starten met een bos af, af en toe wat stenen en rotsen op, langzaam overgaan in voornamelijk stenen en rotsen op om dan te eindigen met echt klim en klouter werk op rotsblokken waar je ook je handen voor nodig hebt. Heerlijk, in zo een omgeving gaan de hoogtemeters vanzelf.

Enkel de laatste 100 meter gingen recht omhoog op een glibberig grindpad. Hier was het voet voor voet zetten om niet uit te glijden. Nu goed, uiteindelijk doe je daar ook minder dan een kwartier over en is het zo voorbij. Eens de top in zicht zag je de klimmer er allemaal op een rijtje zitten, een echt ontvangt committee. Toevallig was het een groepje Belgen die er via Anders Reizen samen zijn.

Na een korte snack pauze is het tijd om af te dalen tot aan de Refuge des Glacier. Dat afdalen begin even rotsig en stenig en maakt dan de omgekeerde beweging naar een bospad toe op het einde. De hele tijd loop je met de gletsjer links achter je en het geraas van de rivier in de vallei links van je. De refuge beneden was de ideale plek om even op adem te komen en iets te eten.

Na de middag ging het aan de overkant omhoog. Opnieuw langs een zeer mooi bospad. Eens op hoogte loop je de hele tijd langs reuzen graniet wanden tot je boven aan de Refuge Les Grands uitkomt.

Van hier kan je dan via een travers doorsteken naar Grand Col de Blame. Een zeer leuke travers die lichtjes op en neer gaat en afwisselt met paadjes en wat rots klauteren. Op de col was er enorm veel ijzige wind, dus daar heb ik maar net lang genoeg blijven hangen om water bij te tanken, en iemand de weg te wijzen.

Van de col was het dan 2 uur afdalen tot in Tré-le-champ. Ik ben via Le Tour afgedaald, wat een lang en saai afdaling door een skigebied is. Een beetje een blaam om een anders zeer mooi tocht vandaag.

Toen ik beneden kwam stond er nog een verrassing op mij te wachten. Mijn vader is me in de andere richting tegemoet gekomen. Hij heeft een nacht in de auberge geregeld met een uitgebreid avondmaal en een goed ontbijt morgen. Dan rest er mij enkel nog de keuze of ik het laatste stuk tot in Les Houches in 1 keer doe, of dat ik het nog in 2 splits en misschien nog een variant er bij gooi. Ik slaap er eens een nachtje over.

Het eerste wat je tegenkomt eens je uit de alpenweides komt is La Fouly. Een klein dorpje waar je wat voorraden kan inslaan. Ik vond dat ik na 2 en half uur dalen een pauze had verdiend dus heb ik me in de lokale supermarkt een stuk watermeloen gekocht en mij daar even op het terras gezet.

Van hier wordt de tocht lichtjes interessanter met eerst een aangelegd trail dat verschillende dorpjes via de natuur verbindt om dan over te gaan in een bospad en singletrack door het bos. Ik hou van een goed singletrack door het bos, en dit was er zeker een. Op het einde van het pad kom je uit in Praz-de-Fort waar ik in het enige etablissement een goeie pasta heb gegeten. Zowel Paz-de-Prez als de daarop volgende dorpjes lijken meer op wereld erfgoed met hun typische grote houten huizen, boerderijen en schuren.

Na de lunch was het verder zetten richting Champex. Na nóg een korte daling gaat het door het bos weer een paar honderd meter omhoog waarna je plots in Champex-Lac staat. Het idee was om daar te kamperen, maar de camping op Google maps bestond niet dus heb ik verder aangezet naar de camping Relais d’Arpette. Dat heeft de tocht een uurtje langer gemaakt dan voorzien, maar de camping ligt op de route die ik morgen zou nemen, dus dat bespaart me morgen een uurtje klimmen.

Ondanks de lange afstand van vandaag, was het wel de meest ontspannen en minst lange dag tot nu toe. Morgen ga ik terug richting Frankrijk. Als het weer het toelaat via de Fenêtre d’Arpette en dan zo naar Col de Blame wat de grens met Frankrijk is. Tot daar alleen al is 1000 meter omhoog. Daarna afzakken via La Tour. Voorlopig heb ik veel geluk gehad met het weer met enkel ‘s avonds als de tent al op staat wat donder en regen. Het zou tot morgen 9u nog nat zijn en daarna weer zonnig, wat ideaal zou zijn om door te steken. 🤞

Vanuit Courmayeur gaat het recht omhoog, bijna 700 meter stijgen tot aan de Refugio Bertone. Het was een goed bewandeld pad, ik was alles behalve alleen. (En gelukkig maar of mijn buff lag nu nog ergens op dat bospad. Dank u lieve Italianen om het op te rapen en mee te nemen!)

Boven zag het er gezellig uit, maar ik had geen tijd te verliezen, want je kan vandaar de chill route nemen tot aan Refugio Bonatti of je kan de hoger gelegen scenische route nemen. Uiteraard wil ik hoger op lopen, maar man, steil dat dat was! Enfin, voor de middag had ik al 1100 meter gestegen. En dat was niet de laatste klim van de dag.

Het was op zich wel een mooie wandeling waar je het echte alpenweide gevoel krijgt. Je passeert ook kooien en paarden. Veel gras en een aantal stromen. Het viel wel op dat het er erg droog is met voornamelijk bruin gras. Frankrijk krijgt precies meer bergwater toegestuurd.

Na een tocht van bijna 6 uur heb ik halt gehouden aan Refugio Bonatti. Ik was er te laat voor nog een echte maaltijd, maar zo een sandwich met kaas en ham onder de gril smaakte ook.

Na de pauze was het aanzetten naar Refugio Elena. De laatste hut in Italië. Hiervoor volg je aanvankelijk een travers langs de flank door alpenheide met af en toe een beekoversteek, en op het einde zak je via een bospad af naar Val Vert. Op zich een hele mooie wandeling, maar gevoelsmatig een lange wandeling (ik heb er denk ik minder dan anderhalf uur over gedaan) omdat je de hele tijd uw eindbestemming in de ogen kijkt. En het was ook al weer een lang dag geweest.

Vanuit Val Vert klim je dan terug iets van een 250 meter tot aan Refugio Elena. Onderweg naar boven had ik al overwogen om in de refuge te overnachten, want kamperen mag er eigenlijk niet, maar toen ik aankwam was een deel volk volop bezig met tenten zetten. Ze hadden toestemming gekregen, dus heb ik maar aangesloten. Het voordeel van aan de refuge kamperen is dat ik nog even binnen kon opwarmen aan de bar voor ik terug de tent in moest.

Morgen steek ik over naar Zwitserland. Eerst een uurtje klimmen om de Grand Col Ferret over te steken en dan volg ik de oninteressante hoofdroute tot in Champex. Geen alternatieven dit keer. Het is vooral een daling met dan een wandeling door de vallei langs brede makkelijke paden en soms eens door een dorpje. Het zal deugd doen om aan een iets lager tempo te kunnen gaan. Er is ook wat twijfel over het weer, morgen of overmorgen wordt wat storm verwacht. Door laag te blijven kan ik in geval van nood de bus nemen tot in Champex.

(Door de roamingkosten in Zwitserland verwacht ik morgen geen post te schrijven. Die heb je overmorgen dan weer te goed.)

Een aantal jaar geleden heeft hij een diagnose van neuropathie in de benen gekregen. Concreet een aftakeling van de zenuwen. De TMB wandelen zou een laatste test zijn, en iets dat we samen konden doen, maar de pijn is te veel. Hij heeft altijd een liefde gehad voor de bergen, we hebben samen al twee pogingen gedaan om de top van de Mont Blanc te halen, en hij heeft een aantal van de seven summits gedaan (op z’n eentje naar de top van McKinley, goed zot 😅). Dat maakte het vandaag extra pijnlijk, en voor hem ook wat afscheid nemen van de bergen (of althans de avonturen in de bergen).

Na lang overleg en getwijfel, wat telefoontjes naar het thuisfront en aandringen van hemzelf heb ik uiteindelijk beslist om toch alleen verder te gaan. Ik vond het geen gemakkelijke beslissing. Voor mij ging het nooit om de volledige TMB uitwandelen, maar een laatste avontuur beleven met mijn vader. Eerlijk gezegd wist ik op voorhand dat het te veel zou zijn voor hem om alles te doen. Ik was uitgegaan van een paar dagen en dan terug keren. Maar ik doe hem wellicht meer plezier van door te gaan, dan van samen te stoppen.

Dus, hier lig ik dan, alleen in Italië. De tocht vandaag begon met een stevige klim naar de Col du Fours, om van daaruit via prachtige velden en vallei af te zakken tot Ville des Glacier. Hier was het dan een half uurtje omhoog tot aan de refuge Mottets.

Na een stevige pasta en een uurtje rust ben ik verder gegaan richting Col de la Seigne, wat de grens Frankrijk Italië is. Aan de andere kant was het afzakken tot in de vallei en via een lange brede jeepweg mij richting Courmayeur te begeven.

Omdat ik verderop in de vallei wou kamperen heb ik aan Lac de Combal de lange saaie asfaltweg moeten nemen. Gelukkig kon ik de laatste 3 km met de bus doen, die net aankwam toen ik de publieke weg op ging. Hierdoor mis ik nu wel een stukje van de officiële route net voor Courmayeur. Gelukkig zijn er nog toppen genoeg om te doen. 😅

Wellicht neem ik dan morgen opnieuw de bus van de camping tot in Courmayeur centrum om daar de route terug aan te vatten om net voor de grens van Zwitserland eindigen.

De klim was behoorlijk stevig. Naar Porchery ging nog vlot, maar daarna doorgaan naar de schouder van de Mont Joly was gigantisch steil. Van de schouder ging het dan over in stappen en klauteren met hier en daar erg gladde stukken. Tegen dat ik helemaal op de top stond had ik al iets meer dan 1100m geklommen. Niet slecht, zo voor de middag.

De beloning was wel magnifiek. Het zicht op de Mont Blanc en het gebergte er rond was prachtig. En dan zag ik de kers op de taart, de richel naar Aguilles Croche. Daar boven was gewoon een heerlijk wandeling. De afdaling naar Col du Joly was gewoon saai. Jammer.

We dachten eerst af te spreken aan Nant Borrant, maar ik zou pas een paar uur na mijn vader daar zijn dus hebben we besloten later op de route te ontmoeten. Ik heb de weg dan verder gevolgd naar La Balme via Col de la Fanêtre, wat eveneens een prachtig stuk was.

Van hier kon ik letterlijk doorsteken en door een maanlandschap de weg richting Col du Bonhomme volgen. Dit bracht me uiteindelijk terug op de officiële TMB route waar ik mijn vader iets verder gevonden heb. De tent hebben we nu opgezet op 2100m, net voor de laatste klim naar Bonhomme.

Voor mij kwam het uiteindelijk uit op een 20,5km en 1840 hoogtemeters. Wat meer dan genoeg is. Morgen iets rustiger doen en zien dat we tot aan de Refuge des Mottets geraken.

Aanvankelijk zouden we vanuit Les Houches vertrekken naar Col de Voza om zo de TMB in te zetten. Maar we hadden bij het overlopen van de route, met z’n vele varianten, ons zinnen gezet op de Mont Joly en de richel wandeling van Aguille Croche. Het is geen officieel aangeduide variant, maar hij takt wel af van de officiële route en leidt dan naar een tocht op hoogte ipv door een vallei. Aan de refuge van Nante Barron sluit je dan terug aan op de officiële route.

Omdat dit toch een behoorlijke extra is hebben we dan besloten om vandaag vanuit Les Houches de lift te nemen tot aan Bellevue, zo konden we wat tijd terug winnen. Daar hebben we dan de variant via de Col Tricot langs de bekende hangbrug gevolgd. Na een heerlijke lunch in Miage ging de tocht verder richting Mont Truc.

Het is hierna dat de officiële route via La Frasse verder gaat, maar wij zijn afgezakt tot Quy om dan de klim naar Mont Joly (2525m) te starten. De bedoeling was om aan Porchery (1717m) te overnachten, maar voor mijn vader was het goed geweest en kamperen we vannacht op 1380m.

Ik kijk al uit naar de wandeling boven op de richel. Dat is altijd indrukwekkend en toont altijd goed de grootsheid van de bergen. Als het goed zit raken we zeker tot in Nant Barron, misschien wat verder en dan is het overmorgen de bocht om en richting Italië.

Hier zie je al de richel met Mont Joly en Aiguille Croche

Zaken die ik al geleerd heb: ik kan gerust minder water meenemen. De route is zo druk bewandeld en onderweg goed voorzien van refuges, drinkwater en wc’s, dat ik gerust met een liter minder kan.

Gisterenavond was het nog even de paklijst overlopen en zien dat alles in de rugzak past, vanmorgen alles de koffer in en dan richting de Alpen.

De rit naar Les Houches is vlot verlopen. Onderweg nog een hammeke met friet gegeten en voor de rest rustig bollen richting bestemming.

Intussen staat de tent voor de nacht op, en hebben we het startpunt van de Tour du Mont Blanc al opgezocht. Morgen dag 1 richting Col de Voza en van daar richting Les Contamines.

Kaart dankzij de Chamonix informatie site

Begin dit jaar kondigde mijn vader aan dat hij dit jaar de Tour du Mont Blanc zou wandelen. Niet meegaan was voor mij geen optie. Nu, zoveel maanden later, ben ik alles behalve voorbereid. Hier ligt al een dikke maand een gids waar ik enkel de introductie van gelezen heb, ik heb mijn rugzak van onder het stof gehaald, en vandaag heb ik voor het eerst eens nagedacht over wat ik nodig ga hebben.

Ik weet dat we met de tent gaan (om niet afhankelijk te zijn van de refuges), dat we lange dagen gaan doen (10-12 uur stappen als het kan), dat we vertrekken op een vrijdag en we een week later op zondag terug komen (wat ons in essentie 8 dagen geeft).

Wat ik niet weet is hoe de route er uitziet, volgen we met- of tegenwijzerzin, waar zijn de gevaarlijke stukken, waar kunnen we eventueel inkorten of openbaar vervoer nemen als we in tijdsnood of andere problemen komen. Waar kunnen we eten en drinken inslaan voor onderweg en wanneer moeten we extra meenemen omdat het volgende dorpje of hut 2 dagen stappen is.

Ik was aanvankelijk van plan om alles wat ik heb in de koffer te gooien en dan ter plaatste voor vertrek uit te sorteren, maar mijn auto is gisteren niet door de keuring geraakt (omwille van een stomme trekhaak), waardoor het enige wat ik wél zeker wist – hoe geraken we bij de start – nu ook onduidelijk is. We hebben al opgezocht of de trein een optie is, wat praktisch gezien best interessant blijkt, maar man, dat kost ook genoeg.

Zelfs het weer ziet er weinig beloftevol uit, met regen van begin tot einde.

Het gaat nog een spannende week worden.

We hebben er ook een Geocache wandeling rond het domein gedaan. Buitenom, langs de grens van het domein, loopt een wandeling van een 6,5 km met een 15-tal geocaches. 2 hebben we niet gevonden, en 1 hebben we gelaten voor wat het was wegens een gigantische mierenhoop knal op de zoeklocatie. De dames allemaal in sandalen hadden snel genoeg van de mierenbeten. 😅

Parijs

Omdat Chambly maar een uurtje van Parijs ligt (zonder verkeer 40 minuten) hebben we ook een daguitstap gehouden naar de stad van de liefde. Aanvankelijk zouden we de trein nemen tot in het centrum, maar het station van Chambly is dicht wegens werken aan het spoor. We hebben dan maar de auto genomen tot aan de rand, en de rest met de metro gedaan.

Als eerste kwamen we uit op de Champs-Elysées met zicht op de Arc de Triomphe. Het was voor de meisjes de eerste keer dat ze in een stad van die schaal stonden, dus dat maakte meteen wat indruk. Maar natuurlijk ging het hen om de Eifeltoren, eens ze die gezien hadden maakte het voor de rest van de dag niet veel uit.

Na de Eifeltoren zijn we richting Montmartre gegaan om te genieten van het zicht over Parijs. Daarna zouden we de metro tot aan het Louvre nemen en dan langs de Seine richting Pont Neuf en Notre Dame gaan. Maar daar dacht het weer anders over, vlak voor we aan de metro waren begon het al goed te regenen, en tegen dat we aan het Louvre waren was het helemaal open gebarsten.

We hebben aan het Louvre wel wat kunnen schuilen, en terwijl we overlegden of we al dan niet terug naar de auto zouden gaan hebben de meisjes zich laten gaan en zijn ze wat rondjes rond de piramides gaan lopen. Uiteindelijk hebben we lang genoeg getwijfeld en rond gehangen dat het toch nog opgehouden is met regenen. Waardoor we ons dagje Parijs alsnog fijn hebben kunnen afsluiten.

Disney

Na een paar dagen onder ons hebben we aansluitend 2 dagen rondgelopen, met mijn familie, in Disney. Als we allemaal samen waren, waren we met 17, wat al eens grote ogen trok aan de ritjes als ze vragen met hoeveel je bent. Nous somme dix-sept - sept? - dix-sept, seventeen - Oh, attend! 😯

Donderdag hebben we het Studio park bezocht, met de nieuwe Avengers Campus. Daar keek de oudste enorm naar uit. Het was er overal gigantisch druk en lang aanschuiven. Maar ik was toch net op tijd om een persoonlijke sessie in te boeken (in een virtuele watchrij gaan staan) met Iron Man, waar ze zeer content mee was.

Vrijdag hebben we het Disneyland park bezocht. Straf genoeg was het hier een pak rustiger en nog best te doen (nog altijd erg druk, daar niet van). Ik denk niet dat we, op 1 rit na, meer dan 30 minuten hebben aangeschoven. We hebben best veel kunnen doen, en naar de avond toe sommige zaken zelfs een 2e of 3e keer. Verder wat gezwaaid naar figuren op de stoet, en nog genoten van de drone en lichtshow op het einde van de de avond.

Het was een goed gevulde week, met een aantal zeer lange dagen. En dan hadden we zaterdag nog een trouwfeest in Leuven. Het moet niet gezegd dat ik zondag helemaal geradbraakt was. En dan maandag er meteen terug in gevlogen met het werk. Niet genoeg rust, mijn lijf heeft het duidelijk laten merken deze week. 😅

En dan 1 voor 1 de panelen door het huis, naar de tuin, zo goed en zo kwaad mogelijk uitlijnen en wat restjes dallen er onder voor stabilisatie en ventilatie.

De 7 eerste gingen relatief vlot, maar dan begon ik het toch te voelen in mijn armen. 70 kg per paneel, 10 stuks. We waren blij als de laatste in de tuin lag. 😅

Naar het einde toe kwamen we uit op de palen van de tuinscheiding rechts, die staken wat uit, waardoor er hier en daar een paar centimeter uit een paneel moest gesneden worden om het netjes te doen passen. Om rond de struik te werken hebben we een hele hap uit het laatste paneel moeten halen.

Maar het resultaat mag er best zijn! Een mooi verhoogd terras, waar ik in de toekomst een fijne zithoek van kan maken. Of misschien moet ik eens een tuinconcert regelen voor de vrienden, want het lijkt toch ook een beetje op een podium 🙃.

Eens de remorque vrij was hebben we ons nog gerept om het resterend puin uit de tuin te laden en richting container park te brengen. Het was kwestie van rap zijn, want in de zomer gaat alles dicht om 15:30 en het was al 14:00. Maar goed, dat is ook dan opgeruimd. Toch een goeie kar vol.

Eens het terras gelegd was, en al de rest opgeruimd was hebben we het deel van de tuin dat nog vol onkruid stond zoveel mogelijk bedekt met worteldoek zodat alles wat kan afsterven. Volgende stap, eens het terug wat koeler is, is alles omspitten, planten in de grond steken en nog wat schors op de paden strooien.

Het zal denk ik de eerste keer in 15 jaar zijn dat ik eens bagagevrij mijn verlof in ga. Gewoonlijk rond je je werk zo goed mogelijk af, draag je zaken over aan collega's en kan je met een gerust hart op verlof. Maar, je weet wat er ligt te wachten tegen dat je terug bent, en bij mij blijft dat toch altijd een beetje in mijn achterhoofd hangen. Ik kan het dan ook niet laten om toch eens een mail te bekijken, of eens in Slack te kijken om zeker te zijn dat alles vlot blijft lopen. Aard van het beestje zeker?

Maar nu dus, alles afgegeven en overdragen, proberen los laten en met een leeg hoofd verlof in om dan over twee weken aan iets totaal nieuws te beginnen!

Ik kan het zelf nog niet helemaal vatten, maar over 2 weken is het voorbij. Na wat verlof zal ik eind juli een nieuwe uitdaging aangaan bij Faresa.

In een huis vol klinische psychologen ben ik er de eerste technical hire om de toekomst van hun digitaal aanbod mee vorm te geven. De focus ligt initieel op een suite van bestaande tools gericht op het opvolgen en ondersteunen van mentale welzijn binnen organisaties (burn-out, depressies, etc.). Het doel is om de kennis, ontwikkeling en ownership van deze tools in-house te trekken. Daarnaast is er ook een luik rond datascience en tools wat klinisch onderzoek en samenwerkingen met externen (oa. universiteiten) moet ondersteunen.

Ik ga er dus in de eerste plaats aan de slag als solution architect (en een one-man shop) om op termijn een roadmap uit te werken en een team uit te bouwen voor het ontwikkelen van deze digitale tools. Gezien de scope van het domein zullen we van alle type profielen kunnen gebruiken 😅. Gelukkig zijn er al samenwerkingen met externen waar IT kennis zit, dus helemaal alleen starten doe ik niet.

Het is gek soms, hoe die dingen lopen. Niet dat ik ontevreden was bij Nascom, integendeel, ik kan me geen betere collega's en werkomgeving voorstellen (ze zoeken nog mensen!). Ge blijft geen 13 jaar bij dezelfde zitten als ge het niet naar uw zin hebt, allé, ik toch niet. Maar begin dit jaar had ik het gevoel dat het tijd was om eens iets anders te doen. Ik heb toen uit nieuwsgierigheid passief rondgekeken op de jobsites, en ik heb mijn netwerk aangesproken om te zien wat de mogelijkheden zouden zijn.

Uiteindelijk heeft de enige echte Software Captain Tom mij in contact gebracht met Faresa. (Op het moment dat ik hem iets stuurde hing hij aan de lijn met Faresa. Toeval bestaat niet 😛.) Al van bij Tom zijn eerste uitleg en introductie wist ik dat dit een goede match ging zijn. En als kers op de taart zit Faresa ook in Hasselt, op nog geen 10 minuten fietsen.

Na een aantal gesprekken was het duidelijk dat we langs beide kanten goesting hadden om er samen in te vliegen. Iets uit de grond stampen, aan een product werken, en van bij het begin mijn schouders ergens onder zetten om het geheel mee vorm geven is iets wat ik al jaren wil doen. Het verhaal bij Faresa sluit hier perfect bij aan, én het is in een domein waar je ook nog eens een verschil kan maken in iemands leven.

Af en toe passeert er eens iets waarvan je op voorhand weet dat je spijt gaat hebben als je er niet gewoon voor gaat. Het is spannend, een sprong in het duister, en ik zal op korte tijd veel moeten leren, maar ik kijk er enorm naar uit.

Toen ik mijn huis eind 2017 kocht zag de tuin er zo uit. Helemaal overwoekerd. Wat niet te zien is op de foto is dat de klimop achteraan nog meterslang over de grond liep richting de woning. En dan heb je die overhangende takken van een den die boven alle woningen uit torende.

Fase 1 was dus eerst alles min of meer opgekuist krijgen.

Later ben ik een stap verder gegaan en hebben we alles omgespit en bedekt met worteldoek, om te vermijden dat het opnieuw zou woekeren. Dit gaf me ook wat tijd om na te denken over wat ik met de ruimte wou doen. Je ziet nu ook duidelijk waar de perceel grenzen zijn, links duiken plots paaltjes en draad op, achteraan een betonnen schutting.

Als volgende stap heb ik beslist om (voorlopig) een terras te leggen zodat we alvast kunnen BBQen en buiten eten. Ik wou er alleszins niet veel geld in steken dus heb ik online gezocht naar een stapel goedkope stoepstenen. Het terras zelf is dan zo groot geworden als het aantal stenen dat ik had. Wat we uitgegraven hadden om het terras te leggen hebben we achteraan op een hoop gegooid. Dat werd vanzelf een stukje verhoogde tuin, en zo kregen andere ideeën vorm.

Intussen waren de buren ook begonnen met de afbraak van hun woning, zij zouden iets volledig nieuw zetten. De torenhoge den is weg gehaald, en ze hebben ook de oude halfdode haag volledig opgeruimd.

Dan zijn ook mijn eigen verbouwingen begonnen en heeft het er lang als een stort bij gelegen. Uiteraard begon de natuur ook terug over te nemen.

Eens de verbouwingen rond waren en we terug in het huis zaten kriebelde het om de tuin verder onder handen te nemen, maar dat had weinig zin zolang er nog geen nieuwe tuinscheiding stond met de linkerburen. Wat ik wel al kon doen was die betonplaten met de achterburen slopen en daar de haag ruimte geven om te groeien.

In oktober 2021 kon dan eindelijk een nieuwe tuinscheiding gezet worden.

En dan was er het leven en de winter, en andere prioriteiten (later meer hierover) tot we eindelijk een paar weken geleden terug werk konden maken van alles op te ruimen. Je ziet dat de haag achteraan al weer mooi dicht gegroeid is, en ook rechts staat de haag mooi vol. Die paar struiken rechts zijn bessenplanten die openieuw een mooie oogst hebben opgeleverd.

Eén van de ideeën die ik vrij snel had was om aan het stukje verhoogde grond een muurtje te voorzien zodat daar een verhoogd terras kon gemaakt worden. Daar hebben we dan het voorbije weekend eindelijk werk van gemaakt. Om het opnieuw goedkoop te houden gebruiken we halve stoepstenen om dit muurtje te maken, de stoepstenen breken we in 2 door ze op een andere steen te slaan. Dit geeft dan een 'natuurlijk' gekarteld muurtje.

Tot slot nog wat zakken schors op het pad rond het terras (er kan gerust nog wat schors bij), en het ligt er al aardig netjes bij in de achterste helft van de tuin.

Volgende stap is op zoek gaan naar wat steenschotten (van die grote houten platen) om achteraan een terras te leggen. Idealiter vervang ik de afgeleefde ligzetels door een buitenzetel of iets dergelijks, maar daar zal ik nog even voor moeten sparen. Aan de linkerkant ga ik nog wat planten, struiken, bomen, bloemen voorzien. Ik moet nog eens rondkijken wat het precies gaat worden.

Dat het aan de achtergevel nog een stort is zal ik voorlopig maar negeren. 😅

Eens er budget is wil ik hier nog een strook van ±1,5 meter langs de achtergevel klinkeren zodat we proper binnen en buiten kunnen. En misschien kan ik er een buitenkeuken maken, of gewoon een klein zithoekje om van de laatste zon te genieten.