3 km

Voorbije zondag samen met Gitte de 3 km Dwars door Hasselt gelopen. De vorige 2 jaren had ze nog meegedaan aan de Chiquitta Kids Run, 1 km. Dit jaar heb ik ze kunnen overtuigen om de 3km te proberen. Goed wetende dat ze het moeilijk zou vinden, maar het wel zou doen.

Vol energie springen aan de start.

Als ik al die kinderen daar zie lopen, vol enthousiasme, die doen dat gewoon. Het is op zo'n momenten dat je de onschuld ziet van kinderen die blind in zichzelf en hun omgeving geloven.

We hadden de pech dat het net tijdens de 3km met bakken begon te regenen. Zelf loop ik graag in de regen, Gitte was minder enthousiast. Ze heeft wat geklaagd in de tweede helft, ik denk dat ze heel graag wou stoppen, maar toch bleef ze gaan. Uitgelopen op karakter, zonder stappen. Achteraf super fier natuurlijk.

Zeiknat maar voldaan.


1 jaar geleden

Iets meer dan een jaar geleden ben ik door een van de zwaardere, zo niet de zwaarste, periodes uit mijn leven gegaan. 2016 had al een moeilijke start gemaakt, er was onzekerheid op professioneel vlak, even had ik niets om mij aan vast te houden, en mijn, toen, partner en ik hadden eind 2015 beslist een einde te maken aan ons leven samen.

Zonder financiële zekerheid moest ik zoeken naar een nieuw leven, een nieuw ritme, samen met mijn kinderen in een nieuw co-ouderschap. En eer je als ex-partners op dezelfde lijn zit van hoe je verder wil, wel ..., dat duurt even, dat zoeken naar een goede verstandhouding. Gelukkig lagen onze prioriteiten, meestal, gelijk, bij de kinderen. Ondertussen bolt dat.

Ook op professioneel vlak heeft alles zichzelf recht getrokken. Er is stabiliteit gekomen en ik heb mijn werk in een vertrouwde omgeving, met goede mensen, kunnen verder zetten. Dat hielp ook om de focus even op mijn privé leven te kunnen zetten. Ondertussen heb ik zelfs de kans gekregen om de voorbije maanden mijn tanden even in iets totaal anders te zetten.

Een mens volhardt, en uiteindelijk kom je overal door. Maar vorige zomer zal ik niet snel vergeten, ook al is de hele periode een grote waas. Ik was gisteren naar foto's van een jaar geleden aan het kijken, augustus, september 2016. Ik herinner me flarden en als ik terug denk aan hoe ik me toen voelde, hoe zwak ik was, kan ik niet begrijpen hoe ik sommige van die dagen overleefd heb. Sterk houden voor de kinderen was zeker een van redenen. Een geweldig vangnet een ander.

Ergens in april 2016 doken de eerste symptomen op van wat Colitis Ulcerosa zou blijken te zijn. Met wat lichte medicatie was ik er snel vanaf, maar het kwam ook snel weer terug. Enkele maanden hebben we verschillende zaken geprobeerd. Zelf heb ik de ziekte ook lang ontkend. Te lang.

De enige foto die ik gemaakt heb op vakantie.

Uiteindelijk ben ik gewoon op vakantie vertrokken met het idee dat de medicatie die ik mee had voldoende zou zijn. Een week Frankrijk met de familie en ik kan me er nauwelijks iets van herinneren. Ik heb de kinderen 1 keer in het zwembad zien spelen, ik was te moe en uitgeput om mee op stap te gaan, of zelfs maar het grootste deel van de dag bewust mee te maken. Rusten, medicatie nemen en genezen. Maar ik ging alleen maar achteruit.

Bij de thuiskomst zijn we zo snel mogelijk bij de specialist langs gegaan. Hij heeft me wel onderzocht, maar ik denk dat hij al bij de eerste seconde beslist had om me op te nemen. Ik was een goede 10 kilo kwijt, mijn lichaam nam geen voeding meer op en ik verloor meer vocht dan ik kon innemen.

Een dikke week in het ziekenhuis, een infuus met voeding, supplementen en veel medicatie. Monitoring en een grondig onderzoek. Het duurde enkele dagen eer ik wat meer kracht had. Eerst van mijn bed naar de zetel, dan tot in de gang wandelen, en zo opbouwen om uiteindelijk af en toe tot in de tuin van het ziekenhuis te wandelen. Al ging dat allemaal erg moeizaam.

De meisjes op bezoek in het ziekenhuis. Intussen was ik sterk genoeg om mee naar buiten te gaan.

Uiteindelijk werd ik stabiel verklaard en mocht ik naar huis. Ik was nog een vod, maar ik was wel klaar om het ziekenhuis te verlaten. Voor verdere recuperatie ben ik de eerste weken bij mijn ouders blijven logeren, en in de week dat de kinderen bij mij waren zijn mijn ouders bij ons ingetrokken om te helpen met de schoolroutines en het huishouden.

Het was een taaie periode met veel gedwongen rust. Ouders kennen dat gevoel van leegte wel, eens de kinderen in bed liggen. Dat, elke dag vanaf de vroege namiddag. Spontaan in slaap vallen. Na elke inspanning uitgeput zijn.

Ik weet nog dat ik het belangrijk vond om aan de kinderen te laten zien dat ik er terug was voor hen. Ze hebben me zien aftakelen op vakantie, ze hebben mij in het ziekenhuis gezien, ik moest gewoon terug bij hen zijn. Ongeacht in welke vorm. Ze waren erg blij dat ze terug bij mij konden zijn, weg uit het ziekenhuis. Ze deden ook alles wat ze konden om mij te helpen.

Het heeft weken geduurd eer ik mijn fijne motoriek terug onder controle had. En maanden eer ik terug wat kon fietsen en uiteindelijk een beetje lopen, opbouwend van af en toe een wandeling.

Als ik nu nog soms mindere dagen heb, en ik voel me moe, dan denk ik terug aan die periode en begrijp ik niet hoe ik het toen, met de helft van de krachten die ik nu heb, ook allemaal bleef doen. Zonder de onuitputtelijke steun van mijn familie en vrienden, en het onmetelijke begrip van de collega's heb ik geen idee waar ik zou geëindigd zijn. Ik kan me niet inbeelden hoe het is als je dit soort dingen alleen moet doorstaan.

Ge kunt u niet inbeelden hoe moeilijk dit was zonder controle over de fijne motoriek.

Ondertussen lijkt het min of meer onder controle. Mijn dagelijkse medicatie is afgebouwd. Ik moet enkel nog periodiek langs voor een infuus. Een groot onderhoud zeg maar. Afhankelijk van mijn bloedwaarden moet ik al eens sneller terug gaan, of mag ik wat langer weg blijven.

Ondanks de grote waas doorheen die periode, zit het nog allemaal vers in mijn hoofd, zo had ik enkele weken geleden even een schrik te pakken, maar het bleef uiteindelijk maar dat. Ik leer er mee leven. Het verplicht me soms ook wat meer te onthaasten, de dingen wat rustiger aan te doen en te genieten. Als het dit maar is, gelukkig, er zijn veel ergere ziektes met dramatischer gevolgen.

Bij mijn laatste dagopname ben ik aan de babbel geraakt met een vrouwtje in de 70. Zij leeft al meer dan 50 jaar me Crohn, wat een iets agressievere variant van Colitis is. Zij komt nog uit een periode zonder de huidige medicatie en waar opereren de beste optie was. Ze vertelde over haar kinderen en kleinkinderen, ze heeft ook een vol en gelukkig leven gehad, ondanks haar ziekte.

Vandaag lijkt het mijn moment om ook voor dat vol en gelukkig leven te gaan. Mijn grootste zorgen van de voorbije anderhalf jaar lossen zich stilletjes aan op en de voorbije 2 weken zijn er een aantal grote stappen gezet. Nu al zet ik 2017 neer als het jaar dat ik mijn leven terug in eigen handen nam en het ziet er naar uit dat 2018 een nieuw begin zal worden.


Binging with Babish

Eentje voor het lijstje zeer goed geproduceerde YouTube shows: Binging with Babish. De man kookt gerechten uit bekende films en TV programma's. Hoe absurd ze soms ook zijn.

Neem nu deze, The Moistmaker uit Friends, waarvoor hij niet enkel gauw een broodje maakt, maar alle voorbereidingen treft voor een full blown Thanksgiving dinner om dan de ideale left-over sandwich te kunnen maken.

Ik vind het geweldige afleveringen om naar te kijken en kan er gemakkelijk een paar uur mee vullen. Het tempo zit goed, heerlijke droge humor. En hij gaat echt voor een goed eindresultaat.

Hier ook, de ratatouille uit … euh, Ratatouille, blijven proberen tot het resultaat er uit ziet zoals in de film.

Of helemaal authentiek gaan om de beste strudel te maken.

Ik krijg er niet genoeg van. Ook, honger.


De GVR

Het voorbije weekend heb ik Spielberg's verfilming van het alom gekende boek The BFG gezien (mocht je toch niet weten waar de afkorting voor staat: The Big Friendly Giant). Ik heb er best van genoten, vooral de voice-acting van de reuzen vond ik plezant. Het bracht ook wat herinneringen terug aan een andere verfilming uit mijn kindertijd.

Ik bedacht ook dat ik me niet kan herinneren of ik ooit een Roald Dahl boek gelezen heb. Ik ken de meeste verhalen, maar ik denk dat het allemaal dankzij film is. Ik was al wat ouder toen ik bewuster begon te lezen en dan moest het altijd iets spannend zijn zoals Stephen King of Dean Koontz. De enige graag gelezen auteur die ik uit mijn tienertijd kan herinneren is Anthony Horowitz.

Omdat ik dit weekend toch in de stad moest zijn ben ik meteen ook langs een boekenwinkel gepasseerd om mij daar een kopie van De GVR van Roald Dahl aan te schaffen. Dat moet jaren geleden zijn dat ik nog een fysiek boek kocht voor mezelf, normaal lees ik op de Kindle, laat staan dat het een vertaling is. Maar het leek me een goede opportuniteit om dit samen met Gitte te lezen en ze ook kennis te laten maken met iets anders dan de typische leren lezen boeken.

We zijn er deze avond in begonnen. De eerste bladzijden zijn er door, en ik heb de indruk dat ze al helemaal in het verhaal zit. Het boek is nog te moeilijk voor haar om helemaal zelf uit te lezen, om te vermijden dat het snel gaat vervelen lees ik een bladzijde of twee en leest ze dan zelf ook een stukje. Ik wil ze vooral tonen dat een goed boek niet saai hoeft te zijn.

Ik ben benieuwd wat ze er van zal vinden. Het beste is dat ze het verhaal kan ervaren zonder voorkennis. En als het boek uit is kunnen we samen de film kijken.


Goede gewoontes

Er was een tijd dat ik goede, of althans betere, gewoontes had. Op tijd slapen, zogenaamde miracle mornings, elke dag lezen, en over het algemeen een rustige geest. Ik ben dat het voorbije jaar wat kwijt gespeeld, en de laatste tijd begint het erg te knagen.

Ik weet perfect wat ik deed en wat voor keuzes ik maakte, zaken die voor rust in mijn hoofd zorgden en mij energie gaven om alles aan te kunnen. In de meeste gevallen was het routine en automatisme. Dat ging over alle clichés die bijdragen aan een gezonder levensstijl. Betere voedingskeuzes, voldoende beweging en ,als het ware, geestelijke verrijking.

Het voorbije jaar koos ik maar al te vaak voor het gemakkelijke, zo vaak dat gemakkelijk niet meer plezant is. En ja, er was een moment waarop dat toegelaten was. Maar het gevolg is nu wel dat ik een aantal patronen heb opgebouwd waar ik niet tevreden mee ben en het is verdomd moeilijk om daar weer vanaf te raken.

Ik heb nu 5 punten bepaald waar ik (opnieuw) beter in wil worden, al kan ik gemakkelijk een pak meer verzinnen. Om mij daarbij te helpen heb ik Productive (habit tracker) geïnstalleerd (er is iets erg bevredigend aan het af tikken van items en daar visueel statistieken van te zien).

  • Write something: ofwel hier op de blog, ofwel in mijn Day One journal (hierover late meer). Minimum enkele zinnen.
  • Read something: Vroeger las ik elke dag; ± 2 boeken per maand, een hoop interessante artikels en nog tijd over voor een online cursus. Dit jaar heb ik nog geen enkel boek uitgelezen. Minimum 10 minuten.
  • Do something sporty: begint terug te komen, maar is nog wat werk aan. Minimum 1 uur fietsen of 40 minuten lopen of 1 uur wandelen of 15 minuten indoor. Of een combinatie.
  • Be mindful: Ik heb het hier niet expliciet over meditatie, maar wel minstens 10 minuten disconnect. Geen muziek, geen podcasts, geen tv, geen internet. De geest even laten rusten. De paar minuten voor ge in slaap valt tellen niet mee.
  • Sleep: Voor middernacht gaan slapen. Met, hopelijk, als gevolg dat ik terug vroeger kan opstaan. Dit gaat volgens mij het moelijkste worden.

Voorlopig hou ik de definities erg breed, kwestie van klein te beginnen. Ik verwacht ook niet meteen elke dag alles te kunnen af tikken. Mijn doel is deze routines er terug in te krijgen en dan eind juni evalueren en bijschroeven. Ik hoop ook op een sneeuwbaleffect, waarbij ik in tussentijd vanzelf weer andere routines opnieuw op pik.


Er zit terug wat meer routine in

Sportactiviteit april - begin mei
groen: wandelen, oranje: fietsen, geel: lopen, rood: indoor training, blauw: snowboarden

April was een goede maand op vlak van sport. Ik heb de maand ingezet met een short-ski weekend waarin ik niet enkel op de plank heb gestaan, maar ook even ben gaan lopen en enkele wandelingen heb gedaan. Dat hele weekend heeft een klik gemaakt bij mij en ik was er helemaal klaar voor om terug vollenbak te bewegen.

Het eerste dat is blijven hangen was het wandelen. Een van mijn zwaktes op de trails is dat ik een trage wandelaar ben. We proberen met de collega's elke middag een korte wandeling te maken, wat op zich al positief is, maar ik wil er wat meer effort in steken. Intussen heb ik ook ervaren dat het ideaal is om toch nog even de deur uit te gaan als ik het gevoel heb dat een rondje lopen of fietsen fysiek te veel van mij gaat vragen of tussen 2 intensievere sportdagen in om toch te blijven bewegen.

Als we kijken naar de activiteiten voor april zit er een hoge concentratie in het midden. Die dode week in het begin heeft te maken met verlof, paasvakantie en de kinderen die toen bij mij waren. Sporten lukt dan simpelweg niet. De tweede paasweek waren de kinderen aan zee en kon ik me helemaal laten gaan. Een paar keer met de fiets naar het werk, wat lopen en een aantal wandelingen.

Ik wist op voorhand dat het moeilijk zou zijn om dat ritme aan te houden. Zeker met de fiets gaan werken vraagt toch wat planning en motivatie (vooral als het minder zonnig is). Het enige dat echt nog ontbreekt is mijn indoor kracht trainingen. De looproutine daarentegen zit er wel weer in.

Een bijkomende motivator is Gitte die nu ook regelmatig eens wil joggen. Ik moet er zelfs geen punt van maken om samen een rondje te doen, ze zeurt er gewoonlijk zelf om. Het is even de wijk op en af, 1.8km, maar dat hebben we toch ook weer gehad.

Mei gaat een heel ander verhaal brengen. Ik ben begonnen aan een tijdelijke opdracht waarvoor ik 3 dagen per week in Kontich moet zijn. Ik heb het zo kunnen regelen dat het op de dagen valt dat de kinderen niet bij mij zijn, 's morgen of 's avond sporten blijft dan wel mogelijk, zeker nu de dagen langer worden. En er blijkt ook een douche te zijn, dus 's middag even buiten gaan is op zich ook geen probleem. Uitvluchten heb ik dus niet, het zal enkel zoeken worden naar een juist ritme.