Run Belize

Vandaag 7 weken heb ik mijn eerste marathon uitgelopen. Als het goed zit ben ik nu aan het nagenieten, met een cocktail in de hand, op een tropisch strand. En het is allemaal de schuld van mijn broer.

In december kan je in Placencia Belize de End of the World Marathon (of halve marathon) lopen. Wellicht één van de meest platte marathons in de wereld, het tropisch klimaat neem je er maar bij. Placencia ligt in het puntje van een klein schiereiland. Door dat klein schiereiland loopt 1 baan van iets meer dan 20 km. Als je weet dat een marathon ongeveer 42 km is, dan ken je het parcours meteen.

Mijn broer, die een paar jaar geleden naar Placencia verhuisde met zijn gezin, was ergens dit jaar beginnen lopen. Geen idee hoe het dan van daar gegaan is maar iemand heeft iemand uitgedaagd. Of er is al lachend iets gezegd over meedoen aan de marathon, of hij heeft ons vader uitgedaagd, of misschien omgekeerd. Ons vader had alleszins beslist om dit jaar in Belize de End of the World Marathon te lopen.

Of ik ook niet wou mee gaan? Ik ben nog niet tot daar in Belize geraakt, en zo een marathon is de perfecte uitvlucht. Maar, nee, sorry, het lukt niet met het werk, de planning is volledig dicht getimmerd. Dat was tot een paar weken geleden. Er viel een project weg, er moest geschoven worden. En kijk, Stijn, er is een gaatje in de planning, ga maar naar Belize. Bij deze dus, ga ik in december één van de zotste dingen in mijn leven doen, twee kinderen opvoeden buiten beschouwing gelaten.

Ik heb nu 6 weken om mij voor te bereiden. Dan is het 2 dagen reizen (Amsterdam - Atlanta - Belize City - Placencia) en 4 dagen acclimatiseren. Ik heb geen idee wat ik moet verwachten, ik heb zelfs geen idee of ik het ga kunnen uitlopen. Al wat ik nu weet is dat 35 km lopen zeer doet en dat ik er 7 km meer ga moeten lopen. Om mezelf toch een beetje het gevoel te geven dat ik weet waar ik mee bezig ben, heb ik dit weekend een schema opgesteld. Door de week rustig lopen en interval training, in het weekend duurlopen. De laatste twee weken langzaam wat afbouwen. Het resultaat zal afwachten worden.


Trail Semois - Suunto Movie

Suunto heeft een paar weken terug een nieuwe versie van hun MovesCount app uitgebracht, samen met hun nieuwe Ambit3 horloge. Een van de nieuwe features is de mogelijkheid om een Suunto Movie te maken van uw activiteit.

De hoogteverschillen zien er niet zo spectaculair uit als op de demo's, maar ik vind het wel een coole feature.


Cadans

Als we de experts mogen geloven is uw loophouding één van de belangrijkste zaken als het op efficient lopen aankomt. Ik durf wel met die zaken experimenteren, Chi running, Pose running, Natural running, … allemaal varianten die hetzelfde doel voor ogen hebben: uw lichaam zo min mogelijk belasten.

Mijn interesse werd gepiekt tijdens het lezen van Born to run (of voluit Born to Run: A Hidden Tribe, Superathletes, and the Greatest Race the World Has Never Seen) geschreven door sport journalist en loper Christopher McDougall. Een bijzonder inspirerend verhaal wat mij helemaal anders deed denken over lopen. Het is ook door dit boek dat ik dingen ben gaan uit proberen. Met resultaat, althans naar mijn gevoel.

Het volgende dat ik wou aanpakken is mijn cadans, dit is het aantal stappen die je per minuut neemt. Ik had al op verschillende plaatsen gelezen dat een hogere cadans zou leiden tot een betere running economy. Doordat je meerdere kleine stappen neemt is het contactmoment met de grond korter en vluchtiger, wat zou leiden tot minder energieverbruik en minder belasting. Je zou er ook sneller door kunnen lopen. (Zoals met alles heb je ook de tegenhangers die zeggen dat grote lange passen juist beter zijn.)

Mijn probleem was dat ik dit niet kon meten. Ik heb het wel eens proberen tellen, maar eenvoudig is dat niet, tijdens het lopen een minuut in de gaten houden en uw stappen tellen. Gelukkig kreeg een paar maanden terug mijn Suunto horloge een software update met een nieuwe cadans feature. Een echte footpod zal wellicht nog accurater zijn, maar het is een begin.

Er lijkt een algemeen consesnsus te zijn dat de sweet spot van de ideale cadans 90 rpm is. Ik kan u zeggen, dat is veel. Het voelt ook bijzonder vreemd aan om met zo'n korte passen te lopen. Mijn natuurlijke cadans zit rond de 72 rpm, naar de 80 toe als ik goed opgewarmd ben. Als ik echt moeite doe kan ik rond de 85 rpm blijven hangen. De 90 heb ik nog niet gehaald.

Maar ik moet zeggen, net zoals ik een verschil voel door te experimenteren met mijn loophouding, merk ik hier ook een verschil als mijn cadans hoger ligt. Soms denk wel, ziet mij hier nu trippelen, echt vooruitgaan zal ik toch niet doen. Maar dan loop ik toch maar onder of rond de 5 min/km. Alsof het niets is. En mijn ademnhaling heb ik ook veel beter onder controle. De dagen dat ik thuis kom na een cadanstraining voel ik me ook heel wat minder uitgeput. Alsof ik me minder heb moeten inspannen.

Ik vind het wel heel moeilijk om in gang te raken. Net of ik 'trage' spieren heb die eerst even moeten losgelopen worden. En blijkbaar doe ik ook iets vreemd met mijn handen. Ik kreeg deze week nog de opmerking dat ik nogal met losse handjes voorbij liep, iets dat ik vroeger toch niet deed.

Ik geloof enorm in experimenteren om zo te vinden wat voor u het beste werkt. Dit lijkt voor mij toch weer een kleine verbetering teweeg te brengen. De uitdaging ligt natuurlijk in het aanpassen van ingebakken gewoontes.


Mental well-being

Net begonnen aan What I Talk About When I Talk About Running van Haruki Murakami, kom ik daar dit tegen:

I’m the kind of person who likes to be by himself. To put a finer point on it, I’m the type of person who doesn’t find it painful to be alone. I find spending an hour or two every day running alone, not speaking to anyone, as well as four or five hours alone at my desk, to be neither difficult nor boring.

Verderop concludeert hij:

Which is why the hour or so I spend running, maintaining my own silent, private time, is important to help me keep my mental well-being.

Ik had het zelf kunnen geschreven hebben.