Microblogging

Hier een screenshot van mijn blog van weleer. Met in de sidebar, wat de cool kids nu, een microblog noemen.

Met de hype rond Mastodon en Microblogging moest ik er aan denken hoe ik vroeger veel meer experimenteerde met het web. Ik ga eerlijk zijn, ik mis het soms en het mag dan een hype zijn, het heeft iets los gemaakt in mij. Ik speel met wat idee├źn en wie weet komt er wat van, maar de realiteit en mijn prioriteiten liggen soms wat anders.

De screenshot is van 2006, ik vond geen eerdere versie op Archive.org, maar ik heb het in april 2005 in het leven geroepen. Dit is in een tijd voor Twitter en Facebook.


K.

Zo schoon.


Er is er eentje jarig!

Emma wordt 4 jaar.

­čÄë Hiep hiep hoera!


Gelukkig 2017!

Beste wensen allemaal!


Ge ziet er goed uit!

Ik moet er altijd een beetje mee lachen. Aan de oppervlakte zal ik er inderdaad goed uit zien. Of alvast beter dan de voorbije weken. Mensen die mij tijdens, of rond, mijn opname gezien hebben zullen weten dat ik er ook ├ęcht slecht heb uitgezien.

En ja, ik zie er beter uit en ik voel me ook een pak beter. Maar het is pas sinds dit weekend dat er ook een mentale omkeer is gekomen. Een zekere drive en energie die is terug gekomen.

De weken ervoor was het eerder de dag door komen. Ik was wel terug aan het werk, maar er was geen focus. De routine met de kinderen was soms sleuren om dan zelf zo snel mogelijk te kunnen rusten. Er was geen ruimte om iets extra te doen.

Nu wel.

Waar ik nu wel mee moet opletten is dat ik niet ineens te hard van stapel ga. Ik heb de voorbije weken veel aan mij zien voorbij gaan. Ik heb ook beloftes, aan mezelf en anderen, niet kunnen waar maken. Ik zou me er niets van mogen aantrekken. Ik was fysiek en mentaal nog niet klaar om die commitments aan te gaan. Maar dat neemt niet weg dat dat een schuldgevoel opbouwt. Nu ik terug energie heb wil ik ook zoveel mogelijk verloren tijd inhalen. Een gevaarlijke valkuil.

Naast de dagelijkse routines en het werk ben ik ook terug aan het sporten. Ongeveer. Ik kan nog steeds niet goed vatten hoeveel mijn lichaam er op achteruit gegaan is.

2 weken geleden ben ik voor het eerst even gaan fietsen. Een half uurtje en ik was helemaal op. Dit weekend heb ik een poging ondernomen om te gaan lopen, 20 minuten aan een laag tempo was toch genoeg. En nog vloog mijn hartslag de hoogte in. Na afloop deden mijn kie├źn enorm pijn en mijn benen zijn nog steeds stijf. Ik ga het nog even op fietsen moeten houden, ondertussen kunnen de benen wat aansterken.

Langs de andere kant. 3 weken geleden was ik buiten adem bij het nemen van de trap en was het nagenoeg onmogelijk om twee tredens tegelijk te nemen. En kijk nu. Ik kan niet alleen twee tredens tegelijk nemen, maar ik kan ook al lopend de trap op. Misschien zet ik morgen mijn standing desk nog eens op hoogte.

Het zit hem in de kleine dingen. De rest volgt vanzelf wel.


Colitis Ulcerosa

Ik mag mij vanaf dit jaar rekenen tot de chronisch zieken. Dat klinkt, in mijn geval, misschien wat erger dan het in werkelijkheid is. Natuurlijk is het niet zonder gevolgen en risico's, maar vandaag denk ik nog niet aan de worst-case scenario's. Vandaag moet ik er eerst mee leren leven.

In april kreeg ik de diagnose van Colitis Ulcerosa. Ik heb toen een lichte aanval, of opstoot zoals dat heet, gehad. De symptomen waren duidelijk, met de juiste medicatie was het vrij snel genezen en opgelost.

Ik heb er op dat moment niet veel aandacht aan besteed. Ik was snel genezen, en het viel allemaal goed mee. Als het dat maar is. Tot ik in juli opnieuw symptomen kreeg. Dit maal een veelvoud erger. Het was toen pas dat ik besefte dat er iets ernstig mis is met mijn lichaam.

Colitis Ulcerosa is een chronische ontsteking van de darm. Het valt onder de groep van auto-immuunziekten. Mijn lichaam denk dat er iets mis is in de darmen en begint de cellen af te breken. Bij een lichte opstoot ga je wat vaker naar het toilet en zie je af en toe wat bloed bij de stoelgang. Bij een ernstige opstoot neemt je lichaam niets meer op en zit je een hele dag op de WC met bloed en diarree.

Ik heb sinds midden juli een zware opstoot.

Over een tijdsspanne van enkele weken is mijn medicatie steeds bij gestuurd, dosissen verhoogd. Elke verandering leek een verbetering mee te brengen tot het weer erger werd. Ik maakte dagelijks koorts, kon mijn eten nauwelijks binnen houden en verloor kilo's aan de lopende band.

Vorige week maandag ben ik opnieuw op controle geweest en toen is er beslist, gezien mijn verzwakte toestand, dat ik meteen moest opgenomen worden. Bij opname was ik bijna 15% van mijn normaal gewicht verloren. Ik kon nauwelijks nog gaan, praten en denken gingen traag en ik viel constant in slaap.

Eens opgenomen kreeg een infuus en werd er allerlei vocht, voeding en andere supplementen aan mijn ingepompt. Ik kreeg bijkomende medicatie en ik werd op een strikte dieet gezet. Er werd ook meteen een darmonderzoek ingepland om de situatie grondig te evalueren.

Ik lig intussen een week in het ziekenhuis. Na dagen supplementen en extra voeding en proteïne drankjes kan ik zeggen dat ik me weer een stuk helderder en sterker voel. Ik heb gisteren een kleine wandeling gedaan en, al voelen de benen aan als gelei, het ging.

Uit het onderzoek bleek dat zowat 2/3 van mijn darm ernstig ontstoken is. Te ernstig om enkel met de klassieke medicatie te laten genezen. Daarom is er beslist om een specifieke therapie op te starten. Ik zal hiervoor elke 2 maanden een dag moeten binnenkomen om de volgende dosis toegediend te krijgen. En dit voor onbepaalde duur.

Verder zal ik nog een tijd lang de klassieke medicatie moeten nemen. Ontstekingsremmers, cortisonen en iets immunosuppressive. Om mijn maag te beschermen komt er ook nog een maagbeschermer bij, en omwille van een mogelijke ontsteking als gevolg van het vele ontlasten heb ik er nu ook nog anti-biotica bij gekregen.

Morgen komt de dokter langs en zal ik alle uitleg krijgen over het verdere verloop en opvolgin. Het ziet er naar uit dat de therapie goed is aangeslaan en dat de medicatie zijn werk doet. De verwachting is dat ik morgen terug naar huis mag.

Het zal nog wel een paar weken duren eer ik terug wat op krachten ben. En eer ik terug wat op gewicht zit zijn we ongetwijfeld een paar maanden verder. Sporten zal ik ook langzaam terug oppikken, maar mijn niveau van hiervoor, dat is voor volgend jaar.